Blog Prawo Turystyczne: odpowiedzialność hotelu za rzeczy wniesione przez gości – Konwencja Rady Europy

Jednym z najczęściej pojawiających się sporów na linii hotel – turysta jest kwestia zaginięcia, zniszczenia lub kradzieży rzeczy, które zostały wniesione przez gości hotelowych do obiektu. Obowiązujący w naszym kraju Kodeks Cywilny reguluje kwestię odpowiedzialności hotelu w ślad za Konwencją paryską Rady Europy z 1962 roku. W innych państwach, które podpisały wspomniany dokument międzynarodowy możemy spodziewać się podobnego poziomu ochrony turysty.

Konwencja

Międzynarodowa Konwencja sporządzona w Paryżu dnia 17 grudnia 1962 r. o odpowiedzialności osób utrzymujących hotele za rzeczy wniesione przez gości hotelowych wprowadza minimalne ramy prawne jakie muszą być spełnione przez państwa-strony w ustawodawstwie krajowym. Oznacza to, iż regulacje w poszczególnych krajach mogą się różnić tylko w ten sposób, że odpowiedzialność osób utrzymujących hotele może być szersza niż ta przewidziana w Konwencji. Zgodnie z postanowieniem tego aktu prawnego wszelkie ogłoszenia lub postanowienia umów wyłączające lub ograniczające z góry odpowiedzialność osoby utrzymującej hotel są nieważne i nie wywołują skutków prawnych (art. 6 załącznika).

Odpowiedzialność hotelu

Konwencja wprowadza odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za uszkodzenie, zniszczenie lub utratę rzeczy wniesionych do hotelu przez gościa hotelowego określając jednocześnie co kryje się pod pojęciem „rzeczy wniesionych” (art. 1 załącznika). Są to rzeczy znajdujące się w hotelu w czasie, gdy gość hotelowy dysponuje pomieszczeniem, rzeczy znajdujące się poza hotelem, nad którymi osoba utrzymująca hotel lub osoba, za którą jest ona odpowiedzialna, zapewnia nadzór w czasie, gdy gość hotelowy dysponuje pomieszczeniem oraz rzeczy, nad którymi osoba utrzymująca hotel lub osoba, za którą jest ona odpowiedzialna, zapewnia nadzór w hotelu lub poza hotelem, w rozsądnym okresie poprzedzającym i następującym po czasie, gdy gość dysponował pomieszczeniem. Wprowadzona przez konwencję odpowiedzialność na zasadzie ryzyka oznacza, iż w przypadku uszkodzenia, zniszczenia lub utraty rzeczy wniesionych do hotelu przez gościa nie ma konieczności dowodzenia, iż stało się to z winy hotelarza, a co za tym idzie samo powołanie się na brak winy po stronie hotelu nie wystarczy aby uchylić się od odpowiedzialności. Udowodnienie winy jest natomiast konieczne aby hotel nie mógł kwotowo ograniczyć swojej odpowiedzialności.

Wyłączenie i ograniczenie odpowiedzialności

Wyłączenie odpowiedzialności hotelarza jest możliwe tylko jeżeli do uszkodzenia, zniszczenia lub utraty rzeczy doszło na skutek działania gościa hotelowego lub osoby, które mu towarzyszyły, były u niego zatrudnione albo go odwiedzały, wskutek siły wyższej lub ze względu na właściwości rzeczy (art. 3 załącznika).

Ograniczenie odpowiedzialności hotelarza zostało ustalone do równowartości 3 000 franków w złocie (art. 1 załącznika), natomiast państwo-strona konwencji może w ustawodawstwie krajowym ograniczyć odpowiedzialność hotelu do górnej granicy 100-krotności ceny zakwaterowania za jedną dobę oraz odpowiedzialność za jedną rzecz do wysokości 50-krotności ceny zakwaterowania za jedną dobę (art. 2 konwencji). Powyższe ograniczenie odpowiedzialności nie będzie miało miejsca jeśli rzeczy zostały oddane w hotelu na przechowanie lub jeśli hotel odmówił przyjęcia na przechowanie rzeczy, które zobowiązany był przyjąć (art. 2 załącznika). Osoba utrzymująca hotel zobowiązana jest przyjąć na przechowanie papiery wartościowe, gotówkę i cenne przedmioty. Może ona odmówić przyjęcia tych rzeczy tylko wówczas, gdy zagrażają bezpieczeństwu albo gdy w stosunku do wielkości lub standardu hotelu mają zbyt dużą wartość lub zajmują zbyt dużo miejsca. Na ograniczenie odpowiedzialności nie można się również powołać jeżeli uszkodzenie, zniszczenie lub utrata rzeczy nastąpiły z winy umyślnej lub nieumyślnej hotelarza albo z winy osób, za które jest on odpowiedzialny (art. 4 załącznika).

Termin zgłoszenia

Konwencja zastrzega, iż gość hotelowy traci uprawnienia przysługujące mu na podstawie jej postanowień, jeżeli po stwierdzeniu uszkodzenia, zniszczenia lub utraty rzeczy nie powiadomił o tym osoby utrzymującej hotel bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 5 załącznika). Ograniczenie to nie dotyczy sytuacji gdy szkoda powstała z winy hotelarza lub osób, za które odpowiada.

KONWENCJA sporządzona w Paryżu dnia 17 grudnia 1962 r. o odpowiedzialności osób utrzymujących hotele za rzeczy wniesione przez gości hotelowych – załącznik

Artykuł 1

Osoby utrzymujące hotele są odpowiedzialne za uszkodzenie, zniszczenie lub utratę rzeczy wniesionych do hotelu przez gościa hotelowego, który zatrzymuje się w hotelu i dysponuje w nim pomieszczeniem.

Za rzeczy wniesione do hotelu uważa się:

  • rzeczy znajdujące się w hotelu w czasie, gdy gość hotelowy dysponuje pomieszczeniem,
  • rzeczy znajdujące się poza hotelem, nad którymi osoba utrzymująca hotel lub osoba, za którą jest ona odpowiedzialna, zapewnia nadzór w czasie, gdy gość hotelowy dysponuje pomieszczeniem,
  • rzeczy, nad którymi osoba utrzymująca hotel lub osoba, za którą jest ona odpowiedzialna, zapewnia nadzór w hotelu lub poza hotelem, w rozsądnym okresie poprzedzającym i następującym po czasie, gdy gość dysponował pomieszczeniem.

Odpowiedzialność jest ograniczona do równowartości 3 000 franków w złocie.

Frank w złocie, o którym mowa w ustępie 3, oznacza jednostkę zawierającą sześćdziesiąt pięć i pół miligrama złota próby 900/1000.

Artykuł 2

Odpowiedzialność osoby utrzymującej hotel nie podlega ograniczeniu:

  • jeśli rzeczy zostały jej oddane na przechowanie,
  • jeśli odmówiła ona przyjęcia na przechowanie rzeczy, które zobowiązana jest przyjąć.

Osoba utrzymująca hotel zobowiązana jest przyjąć na przechowanie papiery wartościowe, gotówkę i cenne przedmioty. Może ona odmówić przyjęcia tych rzeczy tylko wówczas, gdy zagrażają bezpieczeństwu albo gdy w stosunku do wielkości lub standardu hotelu mają zbyt dużą wartość lub zajmują zbyt dużo miejsca.

Osoba utrzymująca hotel może wymagać, aby rzecz znajdowała się w zamkniętym lub zapieczętowanym pojemniku.

Artykuł 3

Osoba utrzymująca hotel nie jest odpowiedzialna za uszkodzenie, zniszczenie lub utratę rzeczy, które spowodowane zostały:

  • przez gościa hotelowego lub osoby, które mu towarzyszyły, były u niego zatrudnione albo go odwiedzały,
  • wskutek siły wyższej
  • ze względu na właściwości rzeczy.

Artykuł 4

Osoba utrzymująca hotel jest odpowiedzialna bez ograniczenia przewidzianego w artykule 1 ustęp 3 niniejszego załącznika, jeśli uszkodzenie, zniszczenie lub utrata rzeczy nastąpiły z jej winy umyślnej lub nieumyślnej albo z winy osób, za które jest ona odpowiedzialna.

Artykuł 5

Z wyjątkiem przewidzianym w artykule 4 załącznika, gość hotelowy traci uprawnienia przysługujące mu na podstawie niniejszych postanowień, jeżeli po stwierdzeniu uszkodzenia, zniszczenia lub utraty rzeczy nie powiadomił o tym osoby utrzymującej hotel bez nieuzasadnionej zwłoki.

Artykuł 6

Wszelkie ogłoszenie lub umowa wyłączające lub ograniczające z góry odpowiedzialność osoby utrzymującej hotel są nieważne i nie wywołują skutków prawnych.

Artykuł 7

Postanowień niniejszego załącznika nie stosuje się do pojazdów i pozostawionych w nich rzeczy ani do zwierząt żywych.

Lista państw, które ratyfikowały Konwencję

Aktualnie tylko część państw członkowskich Rady Europy przyjęła Konwencję o odpowiedzialności osób utrzymujących hotele za rzeczy wniesione przez gości hotelowych. Polska ratyfikowała ten dokument 18 marca 1997 roku. Tak samo uczyniły miedzy innymi: Belgia, Chorwacja, Cypr, Francja, Niemcy, Irlandia, Włochy, Litwa, Malta, Słowenia i Wielka Brytania (na końcu artykuły link do pełnej listy). W tych państwach możemy się spodziewać minimalnej ochrony zapewnionej przez konwencję choć w niektórych z nich, zgodnie z postanowieniem tego aktu prawa międzynarodowego, ochrona turystów bywa szersza.

Linki:

Autorem tekstu jest Krzysztof Wilk z Biura Doradztwa Prawnego, twórca bloga Prawo i Turystyka.

Zdjęcie: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net